Kirasjerzy byli podstawową jazdą armii cesarskiej w okresie wojny trzydziestoletniej, a po jej zakończeniu w służbie pozostało 9 regimentów tego typu. W teorii cesarscy kirasjerzy powinni być wyposażeni w szyszaki, napierśnik i napleczniki. W praktyce jednak wielu żołnierzy rezygnowało z ochrony głowy, zastępując szyszak kapeluszem. Często zamiast napierśnika i naplecznika kirasjerzy mieli tylko skórzany kolet. Uzbrojeniem zaczepnym był pałasz i para pistoletów. Kirasjerzy mogli prowadzić walkę ogniową (włącznie z karakolem), byli jednak przeznaczeni głównie do walki na broń białą, dążyli więc do zwarcia z przeciwnikiem.